Problemy finansowe mogą dotknąć każdego, zarówno przedsiębiorcę, jak i osobę fizyczną nieprowadzącą działalności gospodarczej.

Rosnące raty kredytów, zaległości wobec kontrahentów, banków czy podmiotów publicznoprawnych często prowadzą do poważnych konsekwencji.

W takiej sytuacji warto wiedzieć, że istnieją skuteczne sposoby na wyjście z zadłużenia.

Jednym z nich jest restrukturyzacja zadłużenia.

To rozwiązanie, które pozwala uporządkować zobowiązania i dostosować warunki spłaty do realnych możliwości dłużnika oraz uniknąć upadłości.

Na czym polega restrukturyzacja?

Restrukturyzacja polega na zmianie warunków spłaty zobowiązań.

Jej celem jest przywrócenie płynności finansowej oraz umożliwienie dalszego regulowania należności.

Najczęściej obejmuje:

• rozłożenie zadłużenia na raty,
• wydłużenie okresu spłaty,
• czasowe zawieszenie płatności,
• zmianę harmonogramu spłat,
• częściowe umorzenie odsetek lub kosztów dodatkowych,

W przypadku przedsiębiorców jak i osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej możliwe są zarówno rozwiązania ustawowe, jak i pozaustawowe. Ostatnie z nich polegają na negocjacjach z wierzycielami, zakończonych zawarciem stosownej ugody.

Kto może skorzystać z restrukturyzacji?

Z restrukturyzacji mogą skorzystać:

• przedsiębiorcy, w tym spółki prawa handlowego, jednoosobowe działalności gospodarcze oraz wspólnicy spółek osobowych,
• osoby fizyczne nieprowadzące działalności gospodarczej,

To bardzo ważne.

Restrukturyzacja nie jest rozwiązaniem wyłącznie dla firm.

Również osoba fizyczna nieprowadząca działalności gospodarczej może uporządkować swoje zobowiązania poprzez negocjacje, ugody oraz odpowiednio dobrane instrumenty prawne.

Restrukturyzacja ustawowa

Przewidziana przede wszystkim dla przedsiębiorców. Prawo przewiduje także dla osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej układ konsumencki, uregulowany w ustawie – Prawo upadłościowe.

Podstawą restrukturyzacji przedsiębiorcy jest ustawa – Prawo restrukturyzacyjne, która przewiduje kilka trybów postępowania, w tym:

• postępowanie o zatwierdzenie układu,
• przyspieszone postępowanie układowe,
• postępowanie układowe,
• postępowanie sanacyjne.

Celem jest zawarcie układu z wierzycielami i uniknięcie upadłości.

Restrukturyzacja pozaustawowa (umowna)

To bardzo częste rozwiązanie. Polega na negocjacjach prowadzonych bez udziału sądu.

Może znaleźć zastosowanie zarówno wobec przedsiębiorców, jak i osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej.

Najczęściej dotyczy zobowiązań wobec:

• banków,
• parabanków,
• funduszy sekurytyzacyjnych,
• leasingodawców,
• operatorów telekomunikacyjnych.

W praktyce może obejmować:

• zmianę wysokości rat,
• zawieszenie spłaty,
• rozłożenie zadłużenia na dłuższy okres,
• umorzenie części odsetek,
• zmianę warunków umowy.

To często pierwszy i najskuteczniejszy krok do oddłużenia.

Restrukturyzacja długów wobec podmiotów publicznoprawnych

Bardzo ważną kategorią są zobowiązania wobec podmiotów publicznoprawnych.

Dotyczy to przede wszystkim należności wobec:

• Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (ZUS),
• Urzędu Skarbowego (US),
• jednostek samorządu terytorialnego,
• innych organów administracji publicznej.

Takie zobowiązania również mogą podlegać restrukturyzacji.

Kiedy warto rozpocząć restrukturyzację?

Najważniejszym sygnałem alarmowym jest brak możliwości wykonania choćby w części wymagalnych zobowiązań.

To moment, w którym dłużnik nie jest w stanie regulować należności zgodnie z terminem.

W praktyce problem ten najczęściej przejawia się kolejno przez:

• wezwania do zapłaty,
• działania windykacyjne,
• pozwy,
• postępowania sądowe,
• postępowanie egzekucyjne.

Im szybciej zostaną podjęte działania restrukturyzacyjne, tym większa szansa na skuteczne rozwiązanie problemu.

Dlaczego warto działać szybko?

Zwlekanie zwykle pogarsza sytuację. Rosną odsetki. Pojawiają się dodatkowe koszty.

Wierzyciele kierują sprawy do sądu. Następnie dochodzi do egzekucji komorniczej.

Szybka restrukturyzacja pozwala temu zapobiec i zaoszczędzić dodatkowych kosztów.

Jak może pomóc Kancelaria?

Lange Restrukturyzacje sp. z o.o. oraz Lange Kancelaria Prawna sp. k. specjalizują się w kompleksowej obsłudze procesów restrukturyzacyjnych.

Pomagamy w:

• analizie sytuacji finansowej,
• wyborze odpowiedniej ścieżki działania,
• negocjacjach z wierzycielami,
• restrukturyzacji zadłużenia wobec banków i kontrahentów,
• restrukturyzacji zobowiązań publicznoprawnych,
• przeprowadzeniu postępowań restrukturyzacyjnych.

Każda sprawa wymaga indywidualnego podejścia. Skontaktuj się z nami, aby omówić swoją sytuację i wybrać najlepsze rozwiązanie.

Najczęściej zadawane pytania (FAQ)

Czy osoba fizyczna nieprowadząca działalności gospodarczej może skorzystać z restrukturyzacji?

Tak.
Możliwe są restrukturyzacje umowne oraz układ konsumencki.

Czy można restrukturyzować długi wobec ZUS i Urzędu Skarbowego?

Tak.
Są to zobowiązania wobec podmiotów publicznoprawnych i mogą podlegać restrukturyzacji.

Kiedy rozpocząć restrukturyzację?

Jak najszybciej po pojawieniu się problemów z terminową spłatą zobowiązań.

autor: radca prawny Michał Kosecki

Lange Restrukturyzacje spółka z ograniczoną odpowiedzialnością

Powyższy artykuł nie stanowi porady prawnej ani opinii prawnej w rozumieniu przepisów prawa, co więcej jego charakter jest wyłącznie informacyjny.

Treść artykułu odzwierciedla poglądy i stanowisko autora związane z treścią przepisów prawa, orzeczeń sądów, interpretacji organów państwowych i publikacji prawnych oraz prasowych.

Zarówno Lange Restrukturyzacje spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, jak i autor wpisu nie ponosi odpowiedzialności za ewentualne skutki decyzji podejmowanych po zapoznaniu się z powyższym artykułem, bądź na jego podstawie.

Problemy finansowe mogą przytrafić się każdemu. Utrata pracy, choroba, nagłe wydatki czy spirala zadłużenia sprawiają, że spłata zobowiązań staje się niemożliwa. W takiej sytuacji jednym z rozwiązań przewidzianych przez prawo jest upadłość konsumencka, czyli procedura pozwalająca osobie fizycznej wyjść z nadmiernego zadłużenia i rozpocząć nowy etap życia bez przytłaczających długów.

W ostatnich latach liczba osób korzystających z instytucji, jaką jest upadłość konsumencka, systematycznie rośnie. Co więcej dla wielu zadłużonych jest to realna szansa na uporządkowanie swojej sytuacji finansowej oraz stopniowe oddłużenie.

W tym artykule wyjaśniamy najważniejsze kwestie związane z postępowaniem upadłościowym, w tym:

• kto może ogłosić upadłość konsumencką,
• ile kosztuje upadłość konsumencka,
• czy po ogłoszeniu upadłości można stracić mieszkanie,
• jak długo trwa postępowanie upadłościowe,
• czy upadłość konsumencka umarza wszystkie długi,
• jak wygląda upadłość konsumencka krok po kroku.

Czym jest upadłość konsumencka?

Upadłość konsumencka to postępowanie sądowe przeznaczone dla osób fizycznych, które nie prowadzą działalności gospodarczej i stały się niewypłacalne, czyli nie są w stanie regulować swoich wymagalnych zobowiązań finansowych.

Celem postępowania jest:

• możliwie najwyższe spłacenie wierzycieli,
• uporządkowanie sytuacji finansowej dłużnika,
• a w wielu przypadkach umorzenie części lub nawet większości długów.

W praktyce oznacza to, że jeśli po zakończeniu postępowania upadłościowego osoba zadłużona może rozpocząć nowe życie finansowe bez obciążenia dotychczasowymi zobowiązaniami.

Kto może ogłosić upadłość konsumencką?

Upadłość konsumencka może zostać ogłoszona wobec osoby fizycznej, która:

• nie prowadzi działalności gospodarczej,
• jest niewypłacalna,
• utraciła zdolność do wykonywania swoich zobowiązań pieniężnych.

Niewypłacalność oznacza sytuację, w której dłużnik nie jest w stanie regulować swoich zobowiązań w terminie, natomiast jego sytuacja finansowa nie pozwala na ich spłatę w przewidywalnym czasie.

W praktyce często dotyczy to osób, które:

• mają wiele kredytów lub pożyczek,
• zmagają się z egzekucją komorniczą,
• utraciły główne źródło dochodu,
• ponoszą wysokie koszty leczenia lub utrzymania rodziny.

Jak złożyć wniosek o upadłość konsumencką?

Aby ogłosić upadłość konsumencką, należy złożyć wniosek do właściwego Sądu Rejonowego – Wydziału Gospodarczego ds. Upadłościowych.

Wniosek powinien zawierać między innymi:

• dane osobowe dłużnika,
• listę wszystkich wierzycieli,
• wysokość zobowiązań,
• informacje o dochodach,
• wykaz majątku.

Do wniosku należy dołączyć dokumenty potwierdzające sytuację finansową, takie jak:

• umowy kredytowe,
• wezwania do zapłaty,
• nakazy zapłaty,
• dokumenty dotyczące dochodów,
• dokumenty dotyczące kosztów,
• dokumenty dotyczące majątku.

Sąd analizuje, czy rzeczywiście istnieje stan niewypłacalności oraz czy nie występują przeszkody do ogłoszenia upadłości.

Ile kosztuje upadłość konsumencka?

Jednym z najczęściej zadawanych pytań jest, ile kosztuje upadłość konsumencka.

Opłata sądowa za złożenie wniosku wynosi obecnie 30 zł.

W trakcie postępowania pojawiają się dodatkowe koszty, przede wszystkim związane z:

• wynagrodzeniem syndyka,
• kosztami postępowania sądowego.

W zależności od stopnia skomplikowania sprawy koszty te zatem mogą wynosić od kilku do kilkunastu tysięcy złotych.

Jeżeli dłużnik nie posiada środków na pokrycie tych kosztów, mogą one zostać pokryte ze środków Skarbu Państwa, a następnie rozliczone w późniejszym etapie postępowania, np. w ramach planu spłaty wierzycieli.

Czy po ogłoszeniu upadłości można stracić mieszkanie?

Wiele osób obawia się, że upadłość konsumencka oznacza automatyczną utratę mieszkania lub domu.

Po ogłoszeniu upadłości powstaje tzw. masa upadłości, do której wchodzi majątek należący do dłużnika. Syndyk może sprzedać niektóre składniki majątku, aby zaspokoić wierzycieli.

W określonych sytuacjach sprzedaży może podlegać również nieruchomość należąca do dłużnika.

Przepisy przewidują jednak mechanizmy ochronne. W niektórych przypadkach część środków uzyskanych ze sprzedaży mieszkania może zostać przeznaczona na pokrycie kosztów wynajmu lokalu przez określony czas, co pozwala przede wszystkim zabezpieczyć podstawowe potrzeby życiowe dłużnika i jego rodziny.

Każda sprawa wymaga jednak indywidualnej oceny przez sąd.

Jak długo trwa upadłość konsumencka?

Czas trwania postępowania zależy od wielu czynników, w szczególności:

• liczby wierzycieli,
• stopnia skomplikowania sprawy,
• istnienia majątku do likwidacji.

Rozpatrzenie samego wniosku o ogłoszenie upadłości może trwać od kilku tygodni do kilku miesięcy.

Następnie rozpoczyna się właściwe postępowanie upadłościowe, w którym syndyk:

• ustala skład majątku upadłego i przyczyny powstania niewypłacalności,
• analizuje zgłoszenia wierzytelności dokonywane przez wierzycieli,
• dokonuje likwidacji majątku upadłego,
• przygotowuje projekt planu spłaty lub inną propozycję zakończenia postępowania.

W prostszych sprawach postępowanie powinno zakończyć się w około 6 miesięcy, natomiast bardziej skomplikowane sprawy mogą trwać rok lub nawet kilka lat.

Czy upadłość konsumencka kasuje wszystkie długi?

Głównym celem postępowania upadłościowego jest oddłużenie osoby niewypłacalnej.

Po wykonaniu planu spłaty wierzycieli pozostała część zobowiązań może zostać umorzona przez sąd.

Nie wszystkie zobowiązania podlegają jednak umorzeniu. Do wyjątków należą między innymi:

• zobowiązania o charakterze alimentacyjnym,
• zobowiązania wynikające z rent, chorób, niezdolności do pracy, kalectwa lub śmierci,
• środki karne lub środki związane z poddaniem sprawcy próbie, zobowiązania do naprawienia szkody wynikającej z przestępstwa lub wykroczenia,
• umyślnie nieujawnione przez dłużnika zobowiązania.

W rezultacie oznacza to, że nawet po zakończeniu postępowania część zobowiązań może nadal istnieć.

Jak wygląda upadłość konsumencka krok po kroku?

Postępowanie upadłościowe osoby fizycznej można przedstawić w uproszczonym schemacie:

1. Złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości konsumenckiej.
2. Analiza wniosku przez sąd i ocena przesłanek niewypłacalności.
3. Ogłoszenie upadłości przez sąd.
4. Wyznaczenie syndyka i przejęcie przez niego zarządu nad majątkiem upadłego.
5. Zgłaszanie wierzytelności przez wierzycieli.
6. Likwidacja majątku wchodzącego do masy upadłości.
7. Sporządzenie propozycji rozstrzygnięcia przez syndyka.
8. Ustalenie przez sąd planu spłaty wierzycieli.
9. Wykonywanie planu spłaty przez upadłego.
10. Po zakończeniu planu spłaty – umorzenie pozostałych zobowiązań.

Plan spłaty może trwać:

• do 36 miesięcy,
• od 36 do 84 miesięcy – w zależności od stopnia zawinienia upadłego.

Czy warto skorzystać z pomocy prawnika przy upadłości konsumenckiej?

Choć złożenie wniosku o upadłość konsumencką jest możliwe samodzielnie, w praktyce procedura ta bywa skomplikowana.

Wniosek musi zawierać szczegółowy opis sytuacji majątkowej, listę wierzycieli oraz dokumentację dotyczącą zadłużenia. Na dalszych etapach pojawiają się również kwestie związane z:

• współpracą z syndykiem,
• ustaleniem majątku,
• analizą planu spłaty wierzycieli.

Dlatego pomoc profesjonalnego pełnomocnika często znacząco ułatwia przejście przez całe postępowanie.

Lange Restrukturyzacje sp. z o.o. posiada w tym zakresie szerokie doświadczenie – zarówno w reprezentowaniu dłużników, jak również w praktyce zdobytej podczas pełnienia funkcji syndyka w postępowaniach upadłościowych. Dzięki temu jesteśmy w stanie kompleksowo ocenić sytuację finansową klienta oraz zaproponować rozwiązania dopasowane do jego indywidualnych potrzeb.

Jeżeli rozważają Państwo ogłoszenie upadłości konsumenckiej, zwłaszcza chcą sprawdzić, czy jest to właściwe rozwiązanie w Państwa sytuacji, zachęcamy do kontaktu z naszą kancelarią. Po analizie sytuacji finansowej przedstawimy możliwe scenariusze działania oraz przede wszystkim pomożemy przejść przez cały proces postępowania upadłościowego.

Najczęściej zadawane pytania (FAQ)

Czy każdy może ogłosić upadłość konsumencką?
Nie. Upadłość konsumencka dotyczy osób fizycznych, które nie prowadzą działalności gospodarczej i są niewypłacalne.

Czy upadłość konsumencka wstrzymuje komornika?
Tak. Po ogłoszeniu upadłości egzekucje komornicze co do zasady ulegają zawieszeniu.

Czy można ogłosić upadłość bez majątku?
Tak. Brak majątku nie wyklucza ogłoszenia upadłości konsumenckiej.

Czy po upadłości można zaciągnąć kredyt?
Tak, ale w praktyce zdolność kredytowa przez pewien czas może być ograniczona.

autor: aplikant radcowski Adrian Fabiszewski

Lange Restrukturyzacje spółka z ograniczoną odpowiedzialnością

Powyższy artykuł nie stanowi porady prawnej ani opinii prawnej w rozumieniu przepisów prawa, co więcej jego charakter jest wyłącznie informacyjny.

Treść artykułu odzwierciedla poglądy i stanowisko autora związane z treścią przepisów prawa, orzeczeń sądów, interpretacji organów państwowych i publikacji prawnych oraz prasowych.

Zarówno Lange Restrukturyzacje spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, jak i autor wpisu nie ponosi odpowiedzialności za ewentualne skutki decyzji podejmowanych po zapoznaniu się z powyższym artykułem, bądź na jego podstawie.

Brak pieniędzy na spłatę zobowiązań to trudna sytuacja. Stres rośnie z każdym wezwaniem do zapłaty. Pojawia się pytanie: co zrobić, gdy nie mam z czego spłacać długu? To nie jest sytuacja bez wyjścia. Istnieją rozwiązania prawne i finansowe, które pozwalają odzyskać kontrolę. Kluczowe jest szybkie i świadome działanie.

Co zrobić, gdy nie mam z czego spłacać długu?

1. Dokładnie przeanalizuj swoje długi.

Najpierw ustal pełny obraz sytuacji i sprawdź:

• komu jesteś winien pieniądze,
• jakie są kwoty zadłużenia,
• jakie są terminy płatności,
• czy sprawa trafiła do sądu lub komornika.

Zdarza się, że roszczenie jest przedawnione. Bywa też, że kwota jest zawyżona. Nie działaj pod wpływem emocji. Najpierw dokładnie sprawdź dokumenty.

2. Przygotuj realny budżet domowy.

Jeśli zastanawiasz się, co zrobić, gdy nie mam z czego spłacać długu, zacznij od budżetu. Spisz wszystkie dochody. Następnie zapisz wszystkie wydatki. Oddziel koszty niezbędne od tych, które można ograniczyć. Warto także rozejrzeć się za dodatkowym źródłem zarobkowym. Często drobne zmiany pozwalają wygospodarować środki na częściową spłatę zadłużenia. Nawet niewielkie wpłaty pokazują dobrą wolę wobec wierzyciela.

3. Nie unikaj kontaktu z wierzycielem.

Milczenie pogarsza sytuację. Wielu wierzycieli zgadza się na:

• rozłożenie długu na raty,
• odroczenie terminu płatności,
• częściowe umorzenie odsetek.

Negocjacje są często efektywniejsze niż bierne czekanie na egzekucję komorniczą. Warto prowadzić dialog na piśmie. Najlepiej po wcześniejszej konsultacji z prawnikiem.

4. Rozważ restrukturyzację zadłużenia.

Jeżeli masz kilka zobowiązań, możesz rozważyć ich uporządkowanie. Możliwe rozwiązania to:

• konsolidacja zobowiązań,
• zawarcie ugód,
• ustalenie jednego harmonogramu spłat.

Celem jest zmniejszenie miesięcznego obciążenia. Dzięki temu łatwiej odzyskać płynność finansową.

5. Upadłość konsumencka – gdy nie masz realnych możliwości spłaty.

Czasem odpowiedź na pytanie „co zrobić, gdy nie mam z czego spłacać długu?” prowadzi do rozwiązania systemowego. Jeżeli jesteś osobą niewypłacalną i nie jesteś w stanie regulować zobowiązań, powinieneś rozważyć złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości konsumenckiej.

Postępowanie to:

• wstrzymuje egzekucje komornicze,
• porządkuje sytuację majątkową,
• może doprowadzić do częściowego lub całkowitego umorzenia długów.

To często realna szansa na nowy start. Każda sytuacja wymaga jednak indywidualnej analizy.

6. Nie zaciągaj pochopnie kolejnych zobowiązań.

Pożyczki „na spłatę długów” często pogłębiają problem. Chwilówki i szybkie kredyty zwiększają koszty. Mogą wprowadzić Cię w spiralę zadłużenia. Zanim podpiszesz nową umowę, skonsultuj się ze specjalistą.

Podsumowanie

Co zrobić, gdy nie mam z czego spłacać długu?

Najgorsze jest bezczynne czekanie.

Jeśli nie masz z czego spłacać długu:

• ustal pełną skalę zadłużenia,
• przeanalizuj budżet,
• podejmij rozmowy z wierzycielami,
• rozważ restrukturyzację,
• przemyśl, czy warto skorzystać z upadłości konsumenckiej.

Im szybciej zareagujesz, tym większa szansa na ograniczenie kosztów i ochronę majątku.

Problemy finansowe można uporządkować. Wymagają jednak wiedzy i doświadczenia.

Analizujemy każdą sprawę indywidualnie. Szukamy najbezpieczniejszego rozwiązania.

Jeśli zastanawiasz się, co zrobić, gdy nie mam z czego spłacać długu, skontaktuj się z nami. Wspólnie znajdziemy realne wyjście z trudnej sytuacji.

autor: radca prawny Michał Kosecki

Lange Restrukturyzacje spółka z ograniczoną odpowiedzialnością

Powyższy artykuł nie stanowi porady prawnej ani opinii prawnej w rozumieniu przepisów prawa, a jego charakter jest wyłącznie informacyjny.

Treść artykułu odzwierciedla poglądy i stanowisko autora związane z treścią przepisów prawa, orzeczeń sądów, interpretacji organów państwowych i publikacji prawnych oraz prasowych.

Zarówno Lange Restrukturyzacje spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, jak i autor wpisu nie ponosi odpowiedzialności za ewentualne skutki decyzji podejmowanych po zapoznaniu się z powyższym artykułem, bądź na jego podstawie.

W poniższym artykule przedstawimy Państwu jak założyć konto w KRZ. Jest to konieczny element postępowania upadłościowego jak i restrukturyzacyjnego, gdyż powszechnie obowiązujące prawo wymaga aby pisma procesowe oraz dokumenty wnoszone były wyłącznie za pośrednictwem systemu teleinformatycznego obsługującego postępowanie sądowe z wykorzystaniem udostępnianych w tym systemie formularzy.

Obowiązek założenia konta w Krajowym Rejestrze Zadłużonych

Na wstępie należy podnieść, iż niezależnie od roli, w której występuje się w postępowaniu upadłościowym bądź restrukturyzacyjnym obowiązkiem jest założenie konta w Krajowym Rejestrze Zadłużonych (dalej „KRZ”). Obowiązek powstał wraz z nowelizacją przedmiotowych ustaw i dotyczy wszystkich postępowań dla których wniosek o otwarcie wpłynął po 1 grudnia 2021 roku.

Zgodnie z art.  216a.  ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe (Dz. U. z 2024 r. poz. 794) pisma procesowe oraz dokumenty, wnosi się wyłącznie za pośrednictwem systemu teleinformatycznego obsługującego postępowanie sądowe z wykorzystaniem udostępnianych w tym systemie formularzy. Wyłączeniu z tego obowiązku podlegają dokumenty zawierające informacje niejawne, a także oferty składane w toku przetargu lub aukcji. Pisma oraz dokumenty niewniesione za pośrednictwem systemu teleinformatycznego obsługującego postępowanie sądowe nie wywołują skutków prawnych. Sytuacja w postępowaniu restrukturyzacyjnym wygląda w pełni analogicznie na podstawie art. 196a ustawy z dnia 15 maja 2015 r. Prawo restrukturyzacyjne (Dz. U. z 2022 r. poz. 2309).

Wyłączenia z obowiązku

W powyższym akapicie wskazane zostały dokumenty podlegające wyłączeniu z obowiązku wnoszenia za pośrednictwem systemu KRZ. Istnieje również grupa podmiotów, których obowiązek nie dotyczy, dlatego pisma procesowe z pominięciem Systemu KRZ mogą wnosić wyłącznie następujące podmioty:

• wierzyciele, którym przysługują należności ze stosunku pracy, z wyjątkiem roszczeń z tytułu wynagrodzenia reprezentanta dłużnika lub wynagrodzenia osoby wykonującej czynności związane z zarządem lub nadzorem nad przedsiębiorstwem dłużnika,
• wierzyciele, którym przysługują należności alimentacyjne,
• wierzyciele, którym przysługują renty z tytułu odszkodowania za wywołanie choroby, niezdolności do pracy, kalectwa lub śmierci i renty z tytułu zamiany uprawnień objętych treścią prawa dożywocia na dożywotnią rentę,

Jak założyć konto

W celu założenia konta w Systemie KRZ należy uruchomić przeglądarkę internetową, zalecamy w tym celu do korzystania z komputera, ponieważ używanie telefonu komórkowe w przedmiotowym systemie jest utrudnione. Następnie:

1. otworzyć stronę pod adresem: https://prs.ms.gov.pl/krz.
2. kliknąć w pole „Zaloguj” w górnym prawym rogu, a w dalszej kolejności w pole „Rejestracja”,
3. wybrać jedną z dostępnych metod tworzenia konta, jeśli nie posiadasz podpisu kwalifikowanego należy wybrać „Krajowy Węzeł Identyfikacji Elektronicznej”
4. wybrać sposób logowania, co do zasady najbardziej przystępną metodą jest profil zaufany lub aplikacja mObywatel.

Kolejne kroki aby założyć konto osoby fizycznej w KRZ polegają na wskazaniu: nazwy użytkownika, adresu poczty elektronicznej do powiadomień, utworzenie hasła oraz złożeniu podpisu zaufanego, kwalifikowanego podpisu elektronicznego, podpisu osobistego albo uwierzytelnieniu przez użycie środka identyfikacji elektronicznej wydanego w systemie identyfikacji elektronicznej przyłączonym do węzła krajowego identyfikacji elektronicznej.

Jeśli nadal utworzenie konta jest problematyczne prosimy zapoznać się z filmami instruktażowymi dotyczącymi założenia konta w KRZ: https://www.gov.pl/web/sprawiedliwosc/filmy-instruktazowe , a także z podręcznikiem z obsługi KRZ: https://krz-info-prod.apps.ocp.prod.ms.gov.pl/mt-help/MT_Podrecznik_uzytkownika_zarejestrowanego.pdf

lub

skorzystać z pomocy profesjonalnego pełnomocnika, który może udzielić pomocy bądź w pełni zastępować dłużnika czy też wierzyciela w postępowaniu.

Jak składać pisma

Pisma procesowe oraz dokumenty wnoszone za pośrednictwem Systemu KRZ umieszcza się na specjalnych formularzach. Po zalogowaniu do systemu należy wybrać opcje nowy wniosek i wybrać odpowiedni rodzaj pisma. Po uzupełnieniu jego treści dołącza się załączniki w postaci elektronicznej.  Następnie należy je podpisać kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym, podpisem osobistym albo uwierzytelnić w sposób zapewniający możliwość potwierdzenia pochodzenia i integralność weryfikowanych danych w postaci elektronicznej. Tutaj ponownie najczęstszą formą podpisu osoby fizycznej będzie wykorzystanie profilu zaufanego.

Pisma są doręczane poprzez KRZ, a informacja o doręczeniu powinna być wysłana jako wiadomość e-mail na konto użytkownika KRZ. Nie dotyczy to pierwszego doręczenia dokonywanego osobie fizycznej, osobie prawnej oraz jednostce organizacyjnej niebędącej osobą prawną, której ustawa przyznaje zdolność prawną, jeżeli nie wniosła w sprawie żadnego pisma. Pisma, zarządzenia oraz postanowienia skierowane do osoby albo jednostki, która nie ma założonego konta w Systemie KRZ, pozostawia się w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia.

Jeśli chcesz dowiedzieć się więcej o upadłości konsumenckiej zachęcamy do lektury pozostałych artykułów znajdujących się na naszej stronie lub skontaktuj się z nami za pomocą jednej z metod wskazanej w zakładce kontakt.

Dziedziczenie to nie tylko testament

Prawna możliwość wejścia w ogół praw i obowiązków po osobie zmarłej, nie zawsze musi wynikać z testamentu. Dzieje się tak, kiedy osoba zmarła nie pozostawia po sobie testamentu lub w sytuacji, gdy osoba powołana do dziedziczenia testamentowego nie chce lub nie może zostać spadkobiercą (art. 926 § 2 KC).

Dziedziczenie ustawowe

Powyższy stan rzeczy prowadzi do sytuacji, w której powołanie do spadku odbywa się w drodze ustawy. Nie jest to jednak mechanizm w pełni intuicyjny, dlatego istotnym staje się przybliżenie czytelnikowi realiów związanych z tą instytucją, w których dalsze grupy spadkobierców dochodzą do dziedziczenia dopiero wówczas, gdy brak jest spadkobierców w grupie bliższej.

Grupa pierwsza

Do grupy I należą dzieci spadkodawcy oraz jego małżonek. Dziedziczą oni w częściach równych, przy czym udział małżonka spadkodawcy nie może być mniejszy niż 1/4 (art. 931 § 1 KC).

Przykład 1: Pan Mariusz miał trzech synów (Kamila, Łukasza, Roberta) oraz żonę Justynę. W tej sytuacji, każdy z wymienionych wyżej spadkobierców Pana Mariusza, będzie dziedziczył w częściach równych (po 1/4 całości spadku)

Przykład 2: Pan Mariusz miał trzech synów (Kamila, Łukasza, Roberta), córkę Wiktorię oraz żonę Justynę. W przedstawionym stanie faktycznym, żona Pana Mariusza (Justyna), będzie dziedziczyć 1/4 całości spadku, natomiast pozostała część wymienionych spadkobierców, będzie dziedziczyła po 3/16 całości spadku

1 – 1/4 = 3/4

3/4 x 1/4 = 3/16

W sytuacji, w której spadkodawca miał małżonka oraz zstępnego, przy czym zstępny nie dożył otwarcia spadku ale posiadał własnych zstępnych, udział przypadający na zstępnego spadkodawcy, dzieli się na jego wnuki (art. 931 § 2 KC).

Przykład: Pan Kamil miał żonę Justynę oraz syna Jakuba. Syn Jakub nie dożył otwarcia spadku ale miał on dwie córki, Anię oraz Oliwię. W tej sytuacji, żona Justyna będzie dziedziczyć 1/2 całości spadku, natomiast wnuczki Ania oraz Oliwia będą dziedziczyć po 1/4 całości spadku (1/2 x 1/2 = 1/4).

Grupa druga i trzecia

W przypadku drugiej i trzeciej grupy spadkobierców, będziemy rozważać kombinacje dziedziczenia obejmujące małżonka spadkodawcy, jego rodziców, rodzeństwo oraz zstępnych rodzeństwa. Taka sytuacja ma miejsce, gdy spadkodawca nie pozostawił po sobie zstępnych lub zstępni są traktowani tak, jakby nie dożyli otwarcia spadku (np. gdy odrzucili spadek).

O ile udział małżonka spadkodawcy, w sytuacji, gdy dziedziczy w zbiegu ze zstępnymi spadkodawcy, nie może być mniejszy niż 1/4 całości spadku, o tyle w przypadku, gdy małżonek spadkodawcy dziedziczy w zbiegu z jego rodzicami, rodzeństwem oraz zstępnymi rodzeństwa, jego udział zawsze będzie wynosił 1/2 całości spadku (art. 933 § 1 KC).

W przypadku rodziców spadkodawcy, którzy dziedziczyć będą w zbiegu z jego małżonkiem, ich udział będzie wynosił po 1/4 całości spadku (na każdego z rodziców) (art. 932 § 2 KC).

Rodzeństwo spadkodawcy dziedziczyć będzie dopiero w sytuacji, gdy jedno z rodziców lub oboje z nich nie dożyją otwarcia spadku. Udział, który przypadałby na zmarłego rodzica, jest wówczas dzielony między rodzeństwo spadkodawcy w częściach równych (art. 932 § 4 KC).

Analogicznie, gdy jedno z rodzeństwa nie dożyje otwarcia spadku ale będą żyć jego zstępni, wówczas udział, który by mu przypadł, dzielony jest między zstępnych w częściach równych (art. 932 § 5 KC).

Przykład 1: Pan Dariusz miał żonę Weronikę, nie mieli oni jednak dzieci. W tej sytuacji, żona Weronika odziedziczy po zmarłym mężu 1/2 całości spadku, natomiast rodzice Pana Dariusza (Józef i Teresa), będą dziedziczyć po 1/4 całości spadku (1/2 x 1/2 = 1/4).

Przykład 2: Pan Dariusz miał żonę Weronikę, z którą nie miał dzieci. Ojciec Pana Dariusza (Józef) nie dożył otwarcia spadku ale żyje za to matka Pana Dariusza (Teresa). Pan Dariusz miał dwójkę rodzeństwa, brata Igora oraz siostrę Anetę. W przedstawionym wyżej przykładzie, żona Weronika odziedziczy po zmarłym mężu 1/2 całości spadku, matka Pana Dariusza (Teresa) odziedziczy 1/4 całości spadku, natomiast rodzeństwo spadkodawcy (Igor oraz Aneta), będą wspólnie dziedziczyć udział, który przypadłby na ojca Pana Dariusza (Józefa), gdyby dożył otwarcia spadku (1/4 x 1/2 = 1/8).

 Przykład 3: Pan Dariusz miał żonę Weronikę, z którą nie miał dzieci. Ojciec Pana Dariusza (Józef) nie dożył otwarcia spadku ale żyje za to matka pana Dariusza (Teresa). Pan Dariusz miał dwójkę rodzeństwa, brata Igora oraz siostrę Anetę. Siostra Aneta nie dożyła otwarcia spadku, pozostawiła ona jednak dwójkę własnych dzieci (Piotra oraz Elizę). W przedstawionym wyżej przykładzie, żona Weronika odziedziczy po zmarłym mężu 1/2 całości spadku, matka Pana Dariusza (Teresa) odziedziczy 1/4 całości spadku, brat Pana Dariusza (Igor) odziedziczy 1/8 całości spadku, natomiast dzieci Anety (Piotr oraz Eliza) odziedziczą po 1/16 całości spadku (1/8 x 1/2 = 1/16)

Dziadkowie spadkodawcy

Jeżeli spadkodawca nie pozostawi po sobie zstępnych, małżonka, rodziców, rodzeństwa ani zstępnych rodzeństwa – wtedy do dziedziczenia dochodzą jego dziadkowie, którzy dziedziczą w częściach równych (art. 934 § 1 KC).

Przykład: Pan Roman był bezdzietnym kawalerem, który nie miał rodzeństwa, a jego rodzice zmarli przed otwarciem spadku. Żyją natomiast dziadkowie Pana Romana, zarówno od strony ojca (Janina i Tadeusz) jak i matki (Bogusława i Franciszek). W przedstawionym stanie faktycznym, każdy z dziadków będzie dziedziczył po 1/4 całości spadku.

Jeżeli natomiast którykolwiek z dziadków spadkodawcy nie dożyje otwarcia spadku ale pozostawi on po sobie zstępnych (wujkowie oraz ciocie spadkodawcy), wtedy udział, który by mu przypadł, dzielony jest między jego zstępnych (art. 934 § 2 KC). Sytuacja przedstawia się analogicznie w przypadku dalszych zstępnych (kuzynostwa spadkobiercy) (art. 934 § 2(1) KC).

Jednakże, jeżeli po dziadku spadkodawcy, który nie dożył otwarcia spadku, brak jest zstępnych oraz ich dalszych zstępnych, wtedy udział po nim przypada pozostałym dziadkom w częściach równych (art. 934 § 3 KC).

Przykład 1: Pan Filip był bezdzietnym kawalerem, który nie miał rodzeństwa, a jego rodzice zmarli przed otwarciem spadku. Dziadkowie Pana Filipa od strony ojca (Gabriela i Klemens) żyją, natomiast spośród dziadków od strony matki (Izabela i Marcel), w momencie otwarcia spadku żył tylko dziadek spadkobiercy (Marcel). Babcia Izabela pozostawiła jednak troje żyjących dzieci (Arkadiusza, Tomasza, Michała). W przedstawionym stanie faktycznym, dziadkowie spadkobiercy Gabriela oraz Klemens, będą dziedziczyć po 1/4 całości spadku, dziadek Marcel 1/4 całości spadku, natomiast zstępni zmarłej babci Izabeli (Arkadiusz, Tomasz, Michał), dziedziczyć będą po 1/12 całości spadku (1/4 x 1/3 = 1/12).

Przykład 2: Pan Zygmunt był bezdzietnym kawalerem, który nie miał rodzeństwa, a jego rodzice zmarli przed otwarciem spadku. Spośród dziadków Pana Zygmunta od strony ojca (Gabrieli i Klemensa) żyje jedynie babcia Gabriela, natomiast spośród dziadków od strony matki (Izabeli i Marcela) żyje jedynie dziadek Marcel. Dziadek Klemens miał troje dzieci (Arkadiusza, Tomasza, Michała), z czego dwoje (Arkadiusz i Tomasz) nie dożyło otwarcia spadku. Arkadiusz pozostawił po sobie trójkę własnych dzieci (Julię, Piotra, Dominikę). Babcia Izabela (babcia od strony matki) nie pozostawiła zstępnych.

W przedstawionym stanie faktycznym, dziadkowie spadkodawcy Gabriela oraz Marcel, będą dziedziczyć po 1/3 całości spadku (1/4 + 1/4 x 1/3 = 4/12 = 1/3), wujek spadkodawcy Michał, odziedziczy 1/6 całości spadku (4/12 x 1/2 = 4/24 = 1/6), natomiast zstępni zmarłego wujka Arkadiusza (Julia, Piotr, Dominika), będą dziedziczyć po 1/18 całości spadku (4/24 x 1/3 = 4/72 = 1/18).

Dziedziczenie przez gminę i Skarb Państwa

Jeżeli spadkodawca nie pozostawi po sobie zstępnych, małżonka, rodzeństwa, zstępnych rodzeństwa, dziadków, zstępnych dziadków, dalszych zstępnych dziadków, dzieci małżonka (pasierbów) – wtedy, na mocy art. 935 KC, spadek przypada gminie ostatniego miejsca zamieszkania spadkodawcy jako spadkobiercy ustawowemu. Jeżeli wspomnianego miejsca zamieszkania nie można ustalić lub w sytuacji, gdy spadkobierca mieszkał poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej, wówczas spadek przypada Skarbowi Państwa.

Ani wspomniana gmina, ani Skarb Państwa nie mogą odrzucić spadku, który by im przypadł z tytułu zaistniałych wyżej okoliczności (art. 1023 § 1 KC).

Autor: Artur Cieszyński

Źródła:

1. Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. 1964 Nr 16 poz. 93).
2. Skowrońska-Bocian E., Prawo spadkowe, Warszawa 2022.