Ulga badawczo-rozwojowa jest pomocna nie tylko w dobie kryzysu – część I

ULGA BADAWCZO-ROZWOJOWA JEST POMOCNA NIE TYLKO W DOBIE KRYZYSU

Ulga badawczo-rozwojowaUlga B+R skierowana jest do wszystkich przedsiębiorców, którzy powiększają swoją ofertę o nowe produkty bądź usługi, lub wprowadzają na rynek ich ulepszenia/modyfikację. Wystarczy, że przedsiębiorca w ramach prowadzonej działalności dokona ulepszenia istniejących produktów, usług lub technologii już przez niego stosowanych i oferowanych na rynku.

Poniżej przedstawiam pierwszą część analizy preferencji podatkowej w podatkach dochodowych, czyli ulgi B+R.

ULGA BADAWCZO-ROZWOJOWA HISTORYCZNIE

Wprowadzona została do polskich przepisów podatkowych w 2016 r. czym zastąpiła ówczesną ”ulgę technologiczną”. W pierwszym roku jej obowiązywania, tzw. ulga B+R umożliwiała odliczenie 30% kosztów zatrudnienia pracowników wykonujących obowiązki przy działalności badawczo-rozwojowej oraz pozostałych kosztów w wysokości 20% przez małe i średnie firmy i 10% przez duże firmy. W 2017 r. limity wzrosły do 50% kosztów zatrudnienia, a w odniesieniu do pozostałych kosztów kwalifikowanych do 50% w przypadku MŚP i 30% w dużych firmach.

Swój obecny kształt ulga osiągnęła w 2018 r. Od tego roku wszyscy przedsiębiorcy prowadzący działalność badawczo-rozwojową mogą korzystać z odliczenia w wysokości 100% kosztów kwalifikowanych, a centra badawczo-rozwojowe nawet do 150%. Wraz ze zwiększeniem wysokości odliczeń rozszerzony został katalog rodzajów kosztów kwalifikowanych.

KORZYŚCI PŁYNĄCE Z DZIAŁALNOŚCI BADAWCZO-ROZWOJOWEJ

Ulga badawczo-rozwojowa to instrument podatkowy pozwalający przedsiębiorcom na korzystanie z preferencji podatkowych w podatku dochodowym. Preferencje te polegają na możliwości zmniejszenia podstawy opodatkowania, o kolejne odliczenie, jakim są wydatki poniesione przez podatnika na działalność badawczo-rozwojową. Odliczenie jest dodatkowym zmniejszaniem dochodu już pomniejszonego na zasadach ogólnych. Innymi słowy jeżeli dane wydatki da się zakwalifikować do tzw. kosztów kwalifikowanych poniesionych w związku z działalnością badawczo-rozwojową to można zaliczyć je do kosztów uzyskania przychodu dwukrotnie.

ULGA BADAWCZA CZY ROZWOJOWA?

Pomimo sugerującej nazwy ulga badawczo-rozwojowa, w rzeczywistości chodzi o działalność badawczą lub działalność rozwojową. Nie ma przy tym konieczności prowadzenia skomplikowanych badań w sterylnych laboratoriach.

Sama definicja działalności badawczo-rozwojowej znajduje się w obu ustawach o podatku dochodowym: jest to działalność twórcza obejmująca badania naukowe lub prace rozwojowe, podejmowana w sposób systematyczny w celu zwiększenia zasobów wiedzy oraz wykorzystania zasobów wiedzy do tworzenia nowych zastosowań.

Definicje samych badań naukowych i prac rozwojowych znajdują się w innej ustawie – ustawie z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce.

Badania naukowe oznaczają:

  1. badania podstawowe rozumiane jako prace empiryczne lub teoretyczne mające przede wszystkim na celu zdobywanie nowej wiedzy o podstawach zjawisk i obserwowalnych faktach bez nastawienia na bezpośrednie zastosowanie komercyjne;
  2. badania aplikacyjne rozumiane jako prace mające na celu zdobycie nowej wiedzy oraz umiejętności, nastawione na opracowywanie nowych produktów, procesów lub usług lub wprowadzanie do nich znaczących ulepszeń.

Prace rozwojowe oznaczają działalność obejmującą nabywanie, łączenie, kształtowanie i wykorzystywanie dostępnej aktualnie wiedzy i umiejętności, w tym w zakresie narzędzi informatycznych lub oprogramowania, do planowania produkcji oraz projektowania i tworzenia zmienionych, ulepszonych lub nowych produktów, procesów lub usług, z wyłączeniem działalności obejmującej rutynowe i okresowe zmiany wprowadzane do nich, nawet jeżeli takie zmiany mają charakter ulepszeń.

Możliwość skorzystania z ulgi B+R jest powszechniejsza w przypadku prac rozwojowych, gdyż obejmują one praktycznie każdego przedsiębiorcę, który tworzy coś innowacyjnego i twórczego. Innymi słowy nie musi to być nic nowego na skalę świata, Polski czy województwa. Wystarczy, że do tej pory przedsiębiorca nie posiadał danej usługi lub towaru w swoim portfolio.

NA CO ZWRÓCIĆ UWAGĘ?

Spełniając przesłanki definicyjne należy mieć na uwadze, że:

  1. twórczość w aktualnym orzecznictwie jest rozumiana następująco: „działalność badawczo-rozwojowa to taka aktywność, która nastawiona jest na tworzenie nowych i oryginalnych rozwiązań, często o charakterze unikatowym, niepowtarzalnym, specyficznym, które nie mają odtwórczego charakteru”. Minister Finansów wskazuje, że na potrzeby działalności badawczo-rozwojowej, w stopniu minimalnym, wystarczające jest działanie twórcze na skalę przedsiębiorstwa. Oznacza to, że przedsiębiorca we własnym zakresie (w ramach prowadzonych prac badawczo-rozwojowych) opracowuje nowe lub ulepszone produkty, procesy, usługi, nawet jeżeli podobne rozwiązanie zostało już opracowane przez inny podmiot;
  2. systematyczność w jednej z interpretacji podatkowych została zdefiniowana w sposób następujący: „systematyczność odnieść należy także do pewnego zorganizowania procesu prac badawczo-rozwojowych, uniknięcie jego losowego i przypadkowego charakteru”. Minister Finansów podnosi, że wystarczające jest, aby podatnik zaplanował i przeprowadził chociażby jeden projekt badawczo-rozwojowy, przyjmując dla niego określone cele do osiągnięcia, harmonogram i zasoby. Taka działalność może być uznana za działalność systematyczną, tj. prowadzoną w sposób metodyczny, zaplanowany i uporządkowany.
  3. zwiększenie zasobów wiedzy oraz wykorzystania jej do tworzenia nowych zastosowań w orzecznictwie postrzega się jako „badania, mające na celu pozyskanie nowej wiedzy w zakresie źródła skażenia mikrobiologicznego paliw przechowywanych w zbiornikach na terminalach paliw oraz skali występowania tego zjawiska, których wnioski i kryteria opracowane na ich podstawie pozwolą na ich bezpośrednie zastosowanie przez klientów w skali przemysłowej”. Minister Finansów w objaśnieniach podatkowych z dnia 15 lipca 2019 r. przyjął, że istotny jest element celowościowy w postaci zwiększenia zasobów wiedzy oraz wykorzystania jej do tworzenia nowych zastosowań, niezależnie od tego czy zastosowania te obejmują wyłącznie jedno przedsiębiorstwo czy też całe państwo, kontynent lub świat.

Zdefiniowanie pojęcia działalności badawczo-rozwojowej na gruncie ustaw PIT i CIT nie jest proste. W celu rozwiania wątpliwości należy złożyć wniosek do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej o wydanie interpretacji indywidualnej potwierdzającej nasze stanowisko.

CZYM SĄ KOSZTY KWALIFIKOWANE?

Podstawowym warunkiem skorzystania z ulgi badawczo-rozwojowej jest poniesienie przez przedsiębiorcę w roku podatkowym tzw. kosztów kwalifikowanych. Kosztami takimi są koszty związane bezpośrednio z działalnością badawczo-rozwojową. Kwota odliczenia nie może w roku podatkowym przekroczyć kwoty dochodu uzyskanego przez podatnika podatku dochodowego od osób prawnych z przychodów innych niż przychody z zysków kapitałowych oraz kwoty dochodu uzyskanego przez podatnika podatku dochodowego od osób fizycznych z pozarolniczej działalności gospodarczej.

RODZAJE KOSZTÓW KWALIFIKOWANYCH

Katalog kosztów kwalifikowanych uprawniających do skorzystania z ulgi B+R znajduje się w art. 26e ustawy PIT oraz w art. 18d ustawy CIT. Do tych kosztów zaliczamy w szczególności:

  1. koszty nabycia materiałów i surowców bezpośrednio związanych z prowadzoną działalnością badawczo rozwojową,
  2. koszty pracownicze związane z realizacją działalności badawczo-rozwojowej,
  3. odpisy amortyzacyjne od środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych wykorzystywanych w prowadzonej działalności badawczo-rozwojowej, z wyłączeniem samochodów osobowych oraz budowli, budynków i lokali będących odrębną własnością.

W mojej ocenie powyższe koszty są najbardziej znaczące dla przedsiębiorcy, natomiast możemy zaliczyć do kosztów kwalifikowanych również następujące:

  1. nabycie niebędącego środkami trwałymi sprzętu specjalistycznego wykorzystywanego bezpośrednio w prowadzonej działalności badawczo-rozwojowej, w szczególności naczyń i przyborów laboratoryjnych oraz urządzeń pomiarowych;
  2. odpłatne korzystanie z aparatury naukowo-badawczej wykorzystywanej wyłącznie w prowadzonej działalności badawczo-rozwojowej, jeżeli to korzystanie nie wynika z umowy zawartej z podmiotem powiązanym z podatnikiem;
  3. nabycie usługi wykorzystania aparatury naukowo-badawczej wyłącznie na potrzeby prowadzonej działalności badawczo-rozwojowej, jeżeli zakup usługi nie wynika z umowy zawartej z podmiotem powiązanym z podatnikiem;
  4. koszty uzyskania i utrzymania patentu, prawa ochronnego na wzór użytkowy, prawa z rejestracji wzoru przemysłowego, poniesione na czynności wymienione w ustawach PIT i CIT,
  5. ekspertyzy, opinie, usługi doradcze i usługi równorzędne, świadczone lub wykonywane na podstawie umowy przez podmiot będący jednostką naukową, a także nabycie od takiego podmiotu wyników prowadzonych przez niego badań naukowych, na potrzeby działalności badawczo-rozwojowej.

Katalog podmiotów, od których przedsiębiorca może nabywać ww. usługi/wyniki badań/ekspertyzy obejmuje uczelnie, federacje podmiotów systemu szkolnictwa wyższego i nauki, instytuty naukowe PAN, instytuty badawcze, międzynarodowe instytuty naukowe utworzone na podstawie odrębnych ustaw działające na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, Polska Akademia Umiejętności oraz inne podmioty prowadzące głównie działalność naukową w sposób samodzielny i ciągły. Wynika to z treści art. 7 ust. 1 pkt 1,2, 4-8 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym, do której odsyłają ustawy o podatku dochodowym.

WARUNKI ZALICZENIA WYDATKÓW DO KOSZTÓW KWALIFIKOWANYCH

Organy podatkowe wskazują, że dane wydatki uprawniają przedsiębiorcę do odliczenia w zeznaniu podatkowym kosztów kwalifikowanych poniesionych w danym roku podatkowym na działalność badawczo-rozwojową, należy spełnić następujące warunki łącznie:

  1. podatnik poniósł koszty na działalność badawczo-rozwojową,
  2. koszty na działalność badawczo-rozwojową stanowiły dla podatnika koszty uzyskania przychodów w rozumieniu PIT i CIT,
  3. koszty na działalność badawczo-rozwojową mieszczą się w zamkniętym katalogu kosztów kwalifikowanych określonym przepisami art. 26e ustawy PIT albo art. 18d ustawy CIT,
  4. podatnik nie prowadził w roku podatkowym działalności na terenie specjalnej strefy ekonomicznej na podstawie zezwolenia,
  5. w ewidencji, o której mowa w ustawach PIT i CIT, podatnik wyodrębnił koszty działalności badawczo-rozwojowej,
  6. podatnik wykazał w zeznaniu podatkowym koszty kwalifikowane podlegające odliczeniu,
  7. kwota odliczonych kosztów kwalifikowanych nie przekroczyła limitów określonych w ustawach PIT i CIT,
  8. koszty kwalifikowane nie zostały zwrócone podatnikowi w jakiejkolwiek formie.

Autor: aplikant radcowski Bartosz Łoboda
Lange Kancelaria Prawna Spółka Partnerska Radcowie Prawni
Powyższy artykuł nie stanowi porady prawnej ani opinii prawnej w rozumieniu przepisów prawa, a jego charakter jest wyłącznie informacyjny.
Treść artykułu odzwierciedla poglądy i stanowisko autora związane z treścią przepisów prawa, orzeczeń sądów, interpretacji organów państwowych i publikacji prawnych oraz prasowych. Zarówno zespół Lange Kancelaria Prawna Spółka Partnerska Radcowie Prawni, jak i autor artykułu nie ponosi odpowiedzialności za ewentualne skutki decyzji podejmowanych po zapoznaniu się z powyższym artykułem, bądź na jego podstawie.

Źródła:
ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 865),
ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2019 r., poz. 1387),
ustawa z dnia 20 lipca 2018 r. o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. z 2020 r., poz. 85),
objaśnienia podatkowe z dnia 15 lipca 2019 r. dotyczące preferencyjnego opodatkowania dochodów wytwarzanych przez prawa własności intelektualnej – IP BOX.

PAKIET ZMIAN ANTYLICHWIARSKICH W RAMACH TARCZY 3.0

PAKIET ZMIAN ANTYLICHWIARSKICH W RAMACH TARCZY 3.0

Egzekucja pożyczkiTrudne czasy powodowane obowiązującym stanem epidemii (spowodowanym pandemią wirusa SARS-CoV-2) wymagają szczególnych rozwiązań legislacyjnych. Jednym z nich jest pakiet zmian antylichwiarskich w ramach tarczy 3.0 dotyczących walki z nieuczciwymi praktykami niektórych instytucji finansowych trudniących się przede wszystkim (choć nie tylko) udzielaniem tzw. „chwilówek”. Prace związane z dostosowaniem obowiązujących przepisów do wymogów dzisiejszego rynku finansowego rozpoczęły się jeszcze za kadencji poprzedniego parlamentu. Wpływ późniejszych wyborów parlamentarnych a przede wszystkim kryzys wywołany pandemią COVID-19 sprawił, iż przepisy te zostały wprowadzone dopiero w ramach kolejnego pakietu tarczy antykryzysowej, tzw. tarczy 3.0. Późno czy nie ważne, że w końcu doczekaliśmy się wyczekiwanych zmian.

„Chwilówka”, czyli co?

Nim przyjrzymy się konkretnym rozwiązaniom wprowadzonym w ramach nowelizacji przepisów dwa słowa na temat dotychczas dostrzeżonych w ramach praktyki Naszej Kancelarii problemów związanych z obecnym rynkiem krótkoterminowych produktów finansowych. Czym są tzw. chwilówki? Próżno oczywiście szukać konkretnej definicji na płaszczyźnie obowiązujących przepisów.

Wskazać jednak należy, że produkty te cechuje przede wszystkim łatwa dostępność (często minimum formalności, brak weryfikacji sytuacji finansowej pożyczkobiorcy, prosty i możliwy do wypełnienia online wniosek), relatywnie krótki termin na spłatę zobowiązania (stąd nazwa) oraz wysoki koszt jego obsługi – przy czym Klient zaciągający takie zobowiązanie nie zawsze jest właściwie informowany o tym, ile właściwie będzie musiał zwrócić. I to właśnie koszty takiego produktu stają się często kością niezgody a czasem przyczyną osobistych dramatów osób korzystających z chwilówek.

Bywa bowiem tak, że zaciągając np. pożyczkę w wysokości 5 tys. złotych okazuje się, że w ciągu 5 lat musimy zwrócić 20 albo 30 tys. złotych. Umowy na podstawie, których udzielane są takie pożyczki niejednokrotnie zawierają szereg postanowień godzących w interesy konsumentów co pozwala na ich skuteczne kwestionowanie w drodze sporu sądowego (tzw. postanowienia abuzywne). Wymaga to jednak długich sporów, kosztów oraz przede wszystkim nerwów pożyczkobiorców. Niestety zdarza się i tak, że brak świadomości Klientów firm pożyczkowych co do przysługujących im praw sprawia, że nie podejmują oni żadnej obrony przed sądem, tracą swój majątek niejednokrotnie stanowiący dorobek ich życia i zmuszeni są przeprowadzić procedurę upadłości konsumenckiej celem oddłużenia.

Spójrzmy więc, jakie zmiany wprowadziła tarcza 3.0.

Licytacja nieruchomości? Nie w każdej sytuacji!

Jedną z najbardziej doniosłych zmian są zmiany wprowadzone do Kodeksu postępowania cywilnego. W ramach wprowadzonego art. 9521 k.p.c. wyznaczenie terminu licytacji nieruchomości dłużnika nastąpić będzie mogło jedynie na wniosek wierzyciela. Zauważyć należy, że do tej pory komornik sądowy prowadzący postępowanie egzekucyjne robił to samodzielnie. Do licytacji nieruchomości nie będzie jednak mogło dojść w sytuacji, w której wartość egzekwowanego roszczenia (należność główna) będzie mniejsza niż 1/20 wartości oszacowania nieruchomości.

W kontekście wcześniej wspomnianej specyfiki „chwilówek” dotyczącej co do zasady jednak zobowiązań o relatywnie niskiej wysokości, nie będzie zatem możliwości licytowania nieruchomości stanowiących własność dłużnika celem odzyskania długu o małej wartości. Do tej pory zdarzało się bowiem, że firma X, która dążyła do odzyskania długu o wysokości np. 10 tys. złotych licytowała nieruchomość o wartości 500 tys. złotych.

Również w przypadku prowadzenia egzekucji przez kilku wierzycieli, celem umożliwienia przeprowadzenia skutecznej egzekucji z nieruchomości koniecznym będzie, aby suma dochodzonych przez nich należności równa była co najmniej 1/20 wartości oszacowania.

Ważne jednak aby pamiętać, że powyższe ograniczenia nie dotyczą należności egzekwowanych na rzecz Skarbu Państwa. Nie dotyczą one także wierzytelności wynikających z wyroku karnego. Licytacja może być również przeprowadzona w przypadku, w którym zgodę na to wyrazi dłużnik.

Także Sąd nadzorujący postępowanie może wyrazić zgodę na taką licytację mając na uwadze całokształt okoliczności sprawy. Okolicznością tą będzie przede wszystkim brak możliwości zaspokojenia się przez wierzyciela z innych składników majątkowych dłużnika. Postanowienie takie będzie zaskarżalne.

Tak czy inaczej, wykluczony został automatyzm działania a znaczenia nabiera indywidualna sytuacja dłużnika.

Umowa przewłaszczenia nieważna!

Coraz bardziej zauważalną tendencją firm pożyczkowych jest wykorzystywanie w ramach zabezpieczenia roszczeń z tytułu zawieranej umowy tzw. umowy przewłaszczenia. W skrócie polega ona na zawarciu umowy pomiędzy pożyczkobiorcą a pożyczkodawcą w ramach której ten pierwszy przenosi własność takiej nieruchomości na rzecz firmy pożyczkowej zachowując prawo zamieszkiwania w lokalu. Naturalnie firma pożyczkowa formalnie jest zobowiązana do zwrotnego przeniesienia prawa własności w przypadku spłaty udzielonej pożyczki. Wystarczy jednak opóźnienie w spłacie i wypowiedzenie takiej umowy, aby pożyczkodawca stał się permanentnym właścicielem nieruchomości. Bez sądu, bez egzekucji, nierzadko za ułamek wartości nieruchomości. Proste?

Nowe przepisy eliminują te praktyki. W ramach art. 3871 k.c. przewidziano sankcję nieważności dla umów, które przewidują przewłaszczenie na zabezpieczenie nieruchomości, gdy:

  1. wartość nieruchomości jest wyższa niż wartość zabezpieczanych tą nieruchomością roszczeń pieniężnych powiększonych o wysokość odsetek maksymalnych za opóźnienie od tej wartości za okres 24 miesięcy, lub
  2. wartość zabezpieczanych tą nieruchomością roszczeń pieniężnych nie jest oznaczona, lub
  3. zawarcie tej umowy nie zostało poprzedzone dokonaniem wyceny wartości rynkowej nieruchomości przez biegłego rzeczoznawcę.

Wracając więc do wcześniejszego przykładu, gdy w ramach umowy pożyczki otrzymamy 10 tys. złotych a będziemy musieli zwrócić np. 20 tys. nieważną będzie umowa przewłaszczenia na zabezpieczenie nieruchomości o wartości np. 500 tys. złotych. Istotnym jest, że sankcja nieważności następuje z mocy samego prawa.

Kara za lichwiarstwo!

Ostatnią doniosłą zmianą legislacyjną jest wprowadzenie sankcji karnych za działania lichwiarskie. Oddając głos ustawodawcy wskazać należy, iż zgodnie z art. 304 § 2 k.k. „Kto, w zamian za udzielone osobie fizycznej świadczenie pieniężne wynikające z umowy pożyczki, kredytu lub innej umowy, której przedmiotem jest udzielenie takiego świadczenia z obowiązkiem jego zwrotu, niezwiązanej bezpośrednio z działalnością gospodarczą lub zawodową tej osoby, żąda od niej zapłaty kosztów innych niż odsetki w kwocie co najmniej dwukrotnie przekraczającej maksymalną wysokość tych kosztów określoną w ustawie, podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.”.

„Tej samej karze podlega, kto, w związku z udzieleniem osobie fizycznej świadczenia pieniężnego wynikającego z umowy pożyczki, kredytu lub innej umowy, której przedmiotem jest udzielenie świadczenia pieniężnego z obowiązkiem jego zwrotu, niezwiązanej bezpośrednio z działalnością gospodarczą lub zawodową tej osoby, żąda od niej zapłaty odsetek w wysokości co najmniej dwukrotnie przekraczającej stopę odsetek maksymalnych lub odsetek maksymalnych za opóźnienie, określonych w ustawie. (§ 3).

Wprowadzając powyższe zmiany ustawodawca dał wyraźny sygnał, iż próba obchodzenia dotychczasowych regulacji dotyczących maksymalnych kosztów pożyczek spotkać się może z surowymi konsekwencjami.

Czas pokaże czy wprowadzone zmiany będą skutecznym instrumentem do walki z nierzetelnymi instytucjami finansowymi. Zauważyć jednak wypada, że ich uchwalenie już teraz stanowi jasny sygnał, iż problem został dostrzeżony, co niewątpliwie należy ocenić pozytywnie.

autor: radca prawny Tomasz Ogulewicz
Lange Kancelaria Prawna Spółka Partnerska Radcowie Prawni
Powyższy artykuł nie stanowi porady prawnej ani opinii prawnej w rozumieniu przepisów prawa, a jego charakter jest wyłącznie informacyjny.
Treść artykułu odzwierciedla poglądy i stanowisko autora związane z treścią przepisów prawa, orzeczeń sądów, interpretacji organów państwowych i publikacji prawnych oraz prasowych.
Zarówno Lange Kancelaria Prawna Spółka Partnerska Radcowie Prawni, jak i autor wpisu nie ponosi odpowiedzialności za ewentualne skutki decyzji podejmowanych po zapoznaniu się z powyższym artykułem, bądź na jego podstawie.

Warunkowe umorzenie zobowiązań upadłego bez ustalania planu wierzycieli

UpadłośćWarunkowe umorzenie zobowiązań upadłego bez ustalania planu wierzycieli – nowość w przepisach prawa regulujących upadłość konsumencką

Zupełną nowość w porównaniu do dotychczas obowiązującego stanu prawnego stanowi wprowadzenie przez ustawodawcę, ustawą z dnia 30 sierpnia 2019 r. o zmianie ustawy – Prawo upadłościowe oraz niektórych innych ustaw, instytucji warunkowego umorzenia zobowiązań upadłego bez ustalania planu spłaty. Jest to zupełnie nowe rozwiązanie, dość nietypowe dla polskiego sytemu prawnego.

Dotychczasowe sposoby oddłużenia w upadłości konsumenckiej

Do momentu wprowadzenia w życie ww. nowelizacji przepisy prawa upadłościowego zasadniczo przewidywały dwie możliwości zakończenia postępowania upadłościowego wobec upadłego, będącego osobą fizyczną nieprowadzącą działalności gospodarczej. Zasadą było ustalenie planu spłaty wierzycieli na czas nieprzekraczający 36 miesięcy. Po wykonaniu tego planu pozostałą wysokość zobowiązań, które powstały przed ogłoszeniem upadłości oraz nie stanowiły określonego przepisami wyjątku, sąd umarzał. Drugą możliwością było umorzenie zobowiązań osoby upadłej bez ustalania planu spłaty, po spełnieniu określonych prawem przesłanek. W związku z powyższym sąd miał ograniczone możliwości przy wyborze orzeczenia kończącego postępowanie upadłościowe, co przy mniej oczywistych przypadkach, związanych w szczególności z osobistymi przymiotami upadłego, z pewnością stanowiło dla sądu znaczne wyzwanie.

Jakie zmiany w sposobach oddłużenia w upadłości konsumenckiej? 

Na mocy wprowadzonej nowelizacji ustawodawca dokonał istotnych zmian w zakresie wskazanych powyżej możliwości zakończenia postępowania upadłościowego wobec osoby upadłej. Dodano trzeci, niejako pośredni, sposób na uzyskanie oddłużenia w postaci instytucji warunkowego umorzenia zobowiązań bez ustalania planu spłaty wierzycieli.

W zakresie przepisów regulujących ustalanie planu spłaty ustawodawca dopuścił natomiast możliwość jego wydłużenia w przypadku wystąpienia okoliczności, które w dotychczasowym stanie prawnym stanowiły negatywne przesłanki ogłoszenia upadłości i skutkowały oddaleniem wniosku.

Przepisy dotyczące umorzenia zobowiązań bez ustalenia planu spłaty wierzycieli zostały z kolei doprecyzowane. Na mocy tego doprecyzowania sąd umarza zobowiązania upadłego poprzez określenie, iż stan niezdolności do dokonywania jakichkolwiek spłat musi mieć trwały charakter. W ramach wprowadzonego doprecyzowania wprowadzono nową instytucji – warunkowego umorzenia zobowiązań upadłego bez ustalania planu spłaty. Instytucja ta znajduje zastosowanie w przypadku, gdy w ocenie sądu niezdolność upadłego do dokonania jakichkolwiek spłat, w ramach planu spłaty wierzycieli, wynikająca z osobistej sytuacji upadłego nie ma trwałego charakteru.

Co zmienia instytucja warunkowego umorzenia zobowiązań bez ustalania planu spłaty wierzycieli?

Dotychczas sąd dochodząc do przekonania, iż niezdolność upadłego do spłaty wierzycieli ma przemijający (przejściowy) charakter, zmuszony był do podjęcia trudnej decyzji. Sąd mógł umorzyć od razu zobowiązania upadłego lub ustalić plan spłaty. Wskazana trudność polegała przede wszystkim na tym, iż umorzenie zobowiązań prowadziło do pozbawienia wierzycieli zaspokojenia w jakimkolwiek zakresie. W sytuacji gdy, dłużnik po pewnym czasie odzyskiwał zdolność do wykonywania planu spłaty, jawiło się to jako wysoce niesprawiedliwe. Mogło także dojść do sytuacji odwrotnej, gdy sąd ustalił plan spłat, pomimo, iż dłużnik w chwili jego ustalenia nie dysponował możliwościami jego wykonania. W sposób oczywisty wiązało się z koniecznością zaskarżenia, wydanego przez sąd, orzeczenia przez upadłego.

Czym jest warunkowe umorzenie zobowiązań upadłego bez ustalania planu spłaty wierzycieli?

Zgodnie z przepisem art. 49116 ust. 2a jeżeli niezdolność do dokonywania jakichkolwiek spłat w ramach planu spłaty wierzycieli, wynikająca z osobistej sytuacji upadłego, nie ma charakteru trwałego, sąd warunkowo umarza zobowiązania upadłego. Umorzenie to uzyska charakter ostateczny jeżeli w terminie pięciu lat od dnia uprawomocnienia się postanowienia o warunkowym umorzeniu zobowiązań bez ustalenia planu spłaty wierzycieli upadły ani żaden z wierzycieli nie złoży wniosku o ustalenie planu spłaty wierzycieli, na skutek którego sąd uchyli postanowienie o warunkowym umorzeniu zobowiązań bez ustalenia planu spłaty wierzycieli i ustali plan spłaty wierzycieli.

Wątpliwości interpretacyjne dotyczące uchylenia warunkowego umorzenia zobowiązań

Jako istotne jawi się wskazanie, że sąd nie działa z urzędu, a jedynie na wniosek. Zgodnie z art. 49116 ust. 2b „Na wniosek upadłego lub wierzyciela, o którym mowa w ust. 2a, sąd może uchylić postanowienie o warunkowym umorzeniu zobowiązań upadłego bez ustalenia planu spłaty wierzycieli i ustalić plan spłaty wierzycieli również po upływie pięciu lat od dnia uprawomocnienia się postanowienia o warunkowym umorzeniu zobowiązań upadłego bez ustalenia planu spłaty wierzycieli”.

Użyte przez ustawodawcę sformułowanie, zgodnie z którym sąd może ustalić plan spłaty wierzycieli także po upływie pięciu lat, budzi duże wątpliwości interpretacyjne. Pomoc w wyjaśnieniu tegoż wyrażenia stanowić może uzasadnienie do projektu ustawy. W uzasadnieniu tym zaznaczono, że przekroczenie wskazanego w przepisie terminu dotyczy sytuacji, gdy w terminie pięciu lat od dnia uprawomocnienia się postanowienia o warunkowym umorzeniu zobowiązań bez ustalenia planu spłaty wierzycieli wierzyciel złożył wniosek o uchylenie tego postanowienia i ustalenie planu spłaty, ale w trakcie rozpoznawania tego wniosku minął okres pięciu lat.

Wskazać należy, iż z uwagi na fakt, że ww. wniosek mogą składać wierzyciele, przewidywać należy ich wzmożoną aktywność w tym zakresie. Konsekwencją powyższego mogą być liczne postępowania w przedmiocie uchylenia warunkowego umorzenia zobowiązań i ustalenia planu spłaty wierzycieli. Warto podkreślić, że nie została określona liczba takich postępowań, wobec czego wierzyciele nie mają w tym zakresie żadnych ograniczeń.

Jakie są konsekwencje wprowadzenia warunkowego umorzenia zobowiązań upadłego bez ustalania planu spłaty wierzycieli?

Podsumowując wskazać należy, że wprowadzenie przez ustawodawcę nowej instytucji warunkowego umorzenia zobowiązań bez ustalenia planu spłaty wierzycieli przyznaje sądowi większe możliwości doboru odpowiedniego wariantu zakończenia postępowania upadłościowego. Dzięki temu sąd może lepiej dostosować orzeczenie do sytuacji upadłego. Nowa instytucja, choć dodana nowelizacją przepisów upadłościowych, powszechnie uznawanych za „prodłużnicze”, zdaniem autora jest zdecydowanie bardziej korzystna dla wierzycieli, dla których przewidziano dłuższy termin na odzyskanie swoich wierzytelności, w przypadku gdy trudna sytuacja dłużnika ulegnie poprawie.

Ustawa z dnia 30 sierpnia 2019 r. o zmianie ustawy – Prawo upadłościowe oraz niektórych innych ustaw, która weszła w życie 24 marca 2020 r. wprowadziła do upadłości „konsumenckiej” wiele zmian, o czym pisaliśmy TUTAJ. Pozwalają one ubiegać się o ogłoszenie upadłości zdecydowanie szerszemu gronu osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej.

Kancelaria posiada wieloletnie doświadczenie w problematyce upadłości konsumenckiej, zatem jeżeli są Państwo zainteresowani omówieniem szczegółów dotyczących kwestii upadłości „konsumenckiej” serdecznie zachęcamy do kontaktu.

autor: aplikant radcowski Michał Kosecki
Lange Kancelaria Prawna Spółka Partnerska Radcowie Prawni
Powyższy artykuł nie stanowi porady prawnej ani opinii prawnej w rozumieniu przepisów prawa, a jego charakter jest wyłącznie informacyjny.
Treść artykułu odzwierciedla poglądy i stanowisko autora związane z treścią przepisów prawa, orzeczeń sądów, interpretacji organów państwowych i publikacji prawnych oraz prasowych.
Zarówno Lange Kancelaria Prawna Spółka Partnerska Radcowie Prawni, jak i autor wpisu nie ponosi odpowiedzialności za ewentualne skutki decyzji podejmowanych po zapoznaniu się z powyższym artykułem, bądź na jego podstawie.

Źródła:
– ustawa z dnia 28 lutego 2003 r. – Prawo upadłościowe (Dz.U. z 2019 r. poz. 498 ze zm.),

–  ustawa z dnia 30 sierpnia 2019 r. – o zmianie ustawy – Prawo upadłościowe oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020 r. poz. 288),
– rządowy projekt ustawy o zmianie ustawy – Prawo upadłościowe oraz niektórych innych ustaw (Druk nr 3480),
– uzasadnienie do rządowego projektu ustawy o zmianie ustawy – Prawo upadłościowe oraz niektórych innych ustaw (Druk nr 3480).